|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
W połowie lat 80-tych, była już możliwa legalna praca z drugiego QTH, praca z terenowego QTH /P i z pojazdów w ruchu /M. Wzrasta też zainteresowanie urządzeniami przenośnymi. Wiosną 1986 rozpoczynam pierwsze próby i testy przemiennika. Owocują one uruchomieniem w grudniu 1986 roku poznańskiego przemiennika SR3P. |
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| Na zdjęciu, widok na
przemiennik SR3P i panoramę Poznania w świetle
zachodzącego słońca |
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
 |
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Poniżej przemiennik SR3P w całej okazałości. - panel górny to nadajnik i część logiczna przemiennika wraz z lampkami kontrolnymi - drugi panel od góry to odbiornik podstawowy i odbiornik pomocniczy wraz z układem zdalnego sterowania. Widoczne są pokrętła blokady szumów i siły głosu na głośniku kontrolnym - następny panel to zasilacz odbiorników, układ włączenia i wyłączenia oraz uniwersalny miernik napięć - dolny panel to zasilacz nadajnika - na dole głośnik kontrolny i listwa zasilająca - drzwiczki zamykane, zgodnie z przepisami, na dwa zamki patentowe ! |
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
 |
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Ogólny widok na dipleksery zawieszone nad wejściem do magazynku klubowego. Z tyłu jedna rura dipleksera nadajnika, z przodu trzy rury przynależne odbiornikowi. |
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
 |
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
Widok dipleksera z innej perspektywy. Rury wykonane zostały ze zwiniętej blachy stalowej #3mm i następnie miedziowanej elektrolitycznie. Niestety koszt srebrzenia były wtedy tak duże, że budżet nie pozwalał na takie fanaberie... Pewien nieład w kablach nie jest dziełem przypadku.. Zostały one ułożone tak specjalnie, aby zmniejszyć dodatkowo, przenikanie sygnału nadajnika do odbiornika. |
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
 |
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| Po długich (prawie rocznych) staraniach
kolegów w GI PIR, ZG PZK i innych
wysokich szczeblach na początku grudnia 1986 nadeszła wreszcie zgoda GI PIR na wydanie zezwolenia, na prace
przemiennika w Poznaniu. Było to trzecie zezwolenie w Polsce, ale drugie stałe (SR5A - Warszawa) otrzymał wtedy zezwolenie tymczasowe... Natychmiast przystąpiliśmy do montażu (gotowego już) przemiennika i 30 grudnia 1986 r. włączono SR3P do eksploatacji. W pierwszych dniach wystąpiły zakłócenia w jego pracy, spowodowane bardzo niskimi temperaturami w miejscu jego zainstalowania (zima była tego roku bardzo mroźna), ale wyeliminowane zostały przez termostatowanie całego urządzenia. W czerwcu 1987 wykonano kilka modyfikacji konstrukcji Kilka danych technicznych na podstawie oryginalnego protokołu badań technicznych z czerwca 1987: |
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
 |
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| Jeśli nie wliczać przerw na wymianę ukradzionych kabli, nowych anten i drobnych korekt zestrojenia odbiornika i nadajnika, to od połowy stycznia 1987 przemiennik pracował praktycznie bez przerwy, do połowy roku 2000. |
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
|
|
||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
